Geluiden uit 't Duyfrak
Inmiddels zijn de eerste woningen opgeleverd en klinken bij de bewoners tevreden geluiden over hun nieuwe huis aan de rand van Valkenburg. Zes bewoners delen hun ervaringen en eerste indruk van de wijk.
Nico van der Bent, koper van een twee-onder-een-kapwoning
De gevarieerde bouw, de wateraccenten die de wijk uitstraling geven, het bijzondere materiaalgebruik. Dat is waarom Nico van der Bent en zijn partner kozen voor een huis in ’t Duyfrak. De ruime twee-onder-een-kapwoning die ze afgelopen zomer betrokken voldoet prima aan de gestelde verwachtingen. Maar aan de wijk zelf moet nog wel het een en ander worden verbeterd, vindt Van der Bent. Zelf wonen ze in een deel van de wijk dat aardig ‘af’ is, bovendien legden ze meteen een mooie tuin rondom het huis. ‘Dus de enige last die wij hier ervaren, is dat we onze schoenen bij de voordeur moeten uittrekken, om geen bagger door het huis te lopen. Maar andere nieuwe bewoners moeten met kaplaarzen de deur uit om droog de wijk uit te komen. Dat hoort toch niet bij de ongemakken van een nieuwbouwwijk.’
De gemeente pikt de signalen van bewoners wel op, merkt Van der Bent. ‘Maar sommige dingen blijven onduidelijk, bijvoorbeeld hoe de komende bouwfases eruit komen te zien en hoe lang de overlast voor sommige bewoners nog duurt.’ Jammer, vindt hij. Want door de klachten lijkt het alsof de zaken in ’t Duyfrak niet goed geregeld zijn, terwijl naar zijn idee over de aanleg en inrichting van de wijk wel goed is nagedacht. ‘Ik ben ervan overtuigd dat als de overlast straks voorbij is en ook andere bewoners met een glimlach rondlopen, het hier fantastisch wonen is.’
Niesje Brouwer, koper van een videwoning (Tortellini)
Het is altijd spannend, een huis kopen als een wijk die alleen nog maar op papier bestaat. Maar Niesje Brouwer kan inmiddels wel zien de waterrijke wijk die uit de tekeningen verrijst heel mooi gaat worden. Ze is blij met haar videwoning, waar ze sinds kort woont. Maar dat heeft wel even geduurd. Tijdens het klussen kwam ze een paar problemen tegen die voor extra werk zorgden, zoals een scheve vloer en een slecht voorbehandelde muur. ‘Uiteindelijk kom je er wel, maar het is wel even vervelend als je tegen dingen aanloopt als de garantietermijn van drie maanden na oplevering is verstreken. Misschien heb ik gewoon pech gehad. Nu heb ik het wel naar mijn zin.’
Brouwer vindt dat haar straat en de parkeerplaatsen netjes zijn aangelegd en dat het water en de bruggen de nog wat rommelige wijk toch een leuk aanzien geven. Alleen de glas- en papierbakken zijn nog een probleem: die zijn veel te snel vol. Kan de gemeente daar nog iets aan doen?
Steven Voordijk, 33 jaar, koper van een rijwoning
‘Hier hebben we een tuin voor de kleine jongen’
Steven Voordijk is bezig laminaat te leggen in de kinderkamer. Maar de koffie is net klaar, dus hij heeft wel even tijd voor een rondleiding door zijn nieuwe rijwoning. De keuken en badkamer zijn al volledig ingericht, vloeren grotendeels gelegd, de twee slaapkamers zijn smaakvol behangen. Aan de werkkamer en de twee riante zolderkamers moet nog veel gebeuren, maar Steven ziet zijn gezin deze zomer snel verhuizen.
Want die ruimte! Daar snakte hij naar met zijn vrouw en zoon van anderhalf. Het appartement in het centrum van Katwijk zijn ze echt ontgroeid, legt hij uit. ‘En hier hebben we een tuin voor de kleine jongen, met daarachter een flink stuk openbaar groen, zeg maar, binnengebied tussen de huizen.’ Op termijn dan, wanneer de bouw van ’t Duyfrak verder is gevorderd. Voorlopig is zijn enige overbuurman een kweker op honderden meters afstand. ‘Van dat vrije uitzicht genieten we nog even.’
Lieke Pool, 23 jaar, koper van een starterswoning
‘We kunnen een buurtbarbeque houden op de binnenplaats’
Ze woont er pas enkele weken, maar is nu al dolgelukkig met het tweekamerappartement dat ze kocht samen met haar vriend. ‘Honderden mensen hadden ingeschreven voor deze woningen’, zegt Lieke Pool. ‘Zo’n geluk dat wij werden ingeloot.’
Dat het appartement maar één slaapkamer heeft, is een nadeel waar het jonge stel goed mee kan leven. Vergeleken bij de woonruimte die ze moesten delen in het ouderlijk huis, is de Tortelliniwoning een grote stap vooruit. ‘De bovenwoningen hebben een extra kamer, maar wij hebben een eigen tuin. Niet zo diep, maar wel zes meter breed, dus daar kunnen we straks heerlijk zitten.’ Lieke vindt het erg leuk dat het complex volledig door jonge starters wordt bewoond. ‘Niet dat je bij elkaar op de koffie gaat; iedereen heeft een drukke baan. Maar het idee is al geopperd om een buurtbarbeque te houden, hier op de binnenplaats.
Richard van Duijn, koper van een rijwoning en oprichter van het Duyfrak Hyvesprofiel
‘Via Hyves contact leggen met toekomstige buren’
Hoe hij er zo op kwam om een Hyvesprofiel aan te maken voor geïnteresseerde (toekomstige) Duyfrakkers? Een buurvrouw in de flat in Valkenburg waar hij net is vertrokken had destijds ook een Hyvespagina gemaakt, waar bewoners berichtjes kunnen plaatsen, legt Richard van Duijn uit. ‘Het leek me leuk om op deze manier vast de mensen te leren kennen die straks ook in ’t Duyfrak wonen.’
Het werkte. Meer dan vijftig bewoners van ’t Duyfrak hebben zich als lid aangemeld en laten zo nu en dan berichten en foto’s voor elkaar achter, vooral over de vorderingen van de bouw. Sommige toekomstige buren uit een huizenblok hebben via Hyves al ruim voor de oplevering contact met elkaar gelegd, weet Van Duijn. Er ontstaat al een soort saamhorigheid in de prille woonwijk, merkt hij.
Zelf doet hij momenteel niet veel met de site, hij is nu druk met zijn eigen verhuizing naar een rijwoning aan het water. Zijn schaarse vrije tijd weet hij wel beter te benutten. ‘Ik heb al zitten hengelen in het slootje voor de deur.’
Lillian van Haaster, koper van een starterswoning
‘Kleine huizen, maar met veel verschillen’
Wat een toeval: honderden starters schreven zich in voor een Tortelliniwoning van Dunavie en uitgerekend Lillian van Haaster en haar vriend konden het appartement kopen boven dat van haar zus. In het begin dacht ze: zal dat wel goed gaan? Zijn we eindelijk uit huis en dan wonen we nog steeds slechts een trap bij elkaar vandaan.
Maar het voordeel was dat ze zich samen konden voorbereiden op de aanstaande verhuizingen en het inrichten van de woning. ‘Het is juist leuk om eens een interesse te delen; we zijn verder zo verschillend.’ En nu ze er allebei hun intrek hebben genomen, bevalt het prima. Als het zo uitkomt, schuiven de zussen even bij elkaar binnen, vaker lopen ze elkaar mis en leiden hun eigen leven.
Hun woningen zien er uiteindelijk totaal anders uit, niet alleen omdat Lillian en haar vriend iets ruimer wonen, maar ook qua inrichting. Dat geldt trouwens voor alle appartementen in het complex, valt haar op. ‘Mijn zus heeft een muurtje tussen de keuken en de kamer geplaatst, anderen hebben een kookeiland. Het zijn kleine huizen en toch zie je veel verschillen. Ik hoop binnenkort wat meer contacten te leggen en bij andere bewoners te komen kijken.’
